Arad – bardzo stare miasto jest położone na południu Palestyny, na skraju Pustyni Negeb.
Pierwsi osadnicy wykorzystywali naturalne ukształtowanie terenu, niewielką kotlinę, nieckę, na dnie której po każdych opadach gromadziła się woda. Przypuszcza się, że od przybycia tutaj człowieka, od samego początku osiedlania się korzystano z tego naturalnego zjawiska.
Arad jest kilkakrotnie wspominany w Biblii, jednak historię Aradu dokładniej opowiadają nam odkrycia archeologiczne. Najstarsze ślady zamieszkania pochodzą bowiem z tak zwanej wczesnej epoki brązu, oceniane [ślady] na czas pomiędzy 4000−3000 lat przed Chr. W tym czasie ludzie żyli tu już w sposób zorganizowany w osadzie, która rozciągała się na okoliczne wzgórza. U schyłku tego okresu społeczność tej wioski już musiała mieć kontakty handlowe z Egiptem, świadczą o tym znalezione fragmenty ceramiczne, niektóre z imieniem faraona Narmera. Faraon Narmer należał do I Dynastii, panował około 3000 roku przed Chr. Jeżeli z tym czasie istniały kontakty handlowe z Egiptem, to szlak karawan mógł prowadzić przez Arad na pewno do Kanaanu a może i dalej na północ.
Na osiedle w tej epoce składały się małe domki a wśród nich odkryto komorę grobową z 16 pochówkami. Wszystko to świadczy o kulturowo rozwiniętej społeczności.
Na początku 3 tysiąclecia (czyli około 2900 przed Chr.) osada otrzymała pierwsze fortyfikacje, mur obronny długości 1,2 km z okrągłymi, wysuniętymi przed linię murów basztami. Taka konstrukcja zapewniała lepszą kontrolę nad tym co działo się przed murami, co skutkowało lepszą obronnością.
Powstały też w tym czasie inne obiekty które świadczą o rozwoju cywilizacyjno- kulturowym. Zbudowano sanktuarium kultu religijnego, wytyczono plac handlowy, a co najważniejsze zaczęto w przemyślany sposób gromadzić wodę. W omawianym okresie (początek 3 tysiąclecia przed Chr.) na dnie naturalnej niecki, w skalnym podłożu wykuto głęboki, okrągły zbiornik, w którym od tego czasu gromadzi się woda. To znacznie ograniczyło parowanie, ponadto woda na pewno była czystsza i chłodniejsza.
Ufortyfikowana osada w omawianej epoce brązu, utrzymywała się głównie z rolnictwa, równolegle rozwijał się handel i rzemiosło. Cały ten okres zamieszkania nazywany jest „okresem kananejskim” funkcjonowania osady.
Około roku 2800 przed Chr. Arad zostało zburzone, najwidoczniej na wskutek najazdu nieprzyjaciela, lecz niedługo później znów odbudowane. Jednak musiał to być niekorzystny czas, miejscowość była coraz mniejsza, aż około roku 2650 przed Chr. została całkiem opuszczona.
Dopiero w XI wieku przed Chr. (po ponad 1500 latach!) już w epoce żelaza, Arad zostało znowu zamieszkane. Nastał tak zwany „okres izraelski”. Najpierw na ruinach z epoki wczesnego brązu powstała niewielka wioska, jednak była zamieszkiwana tylko kilkadziesiąt lat i znowu została opuszczona. Jednak był to już początek nowej epoki, bo po prostu przeniesiono się na szczyt wzgórza, tam powstała budowla o charakterze obronnym, twierdza na planie prostokąta o wymiarach 55 na 50 metrów.
W tym czasie pokolenia izraelskie zdobywały teren i osiedlały się w kraju Kanaan. W następnym stuleciu król Dawid umacniał swoje wpływy i podporządkowywał sobie i monarchii izraelskiej tereny peryferyjne.
Twierdza Arad z pewnością zyskiwała na znaczeniu, skoro w X wieku przed Chr. pokusił się o nią faraon Szeszonk I (nazywany również Sziszak, panował 946–925 przed Chr.). Faraon zdobył i zburzył twierdzę Arad, a jego zdobycze opisują inskrypcje na płaskorzeźbie świątyni w Karnaku, gdzie wymieniona jest również nazwa Arad.
Twierdza niedługo później została znowu odbudowana, tym razem na planie kwadratu o boku 52 metrów.
W epoce żelaza Arad miało jeszcze większe znaczenie gospodarcze, kontrolowało szlak handlowy wschód – zachód, czyli łączyło Dolinę Araba z portami Morza Śródziemnego. Z Doliny Araba szlaki handlowe prowadziły albo na wschód w kierunku Półwyspu Arabskiego albo w kierunku portu nad Morzem Czerwonym. Prawdopodobnie Arad pełniło rolę ogniwa na szlaku handlowym, lub stacji przeładunkowej rudy miedzi, soli z Morza Martwego i wielu cennych towarów ze wschodu. W pewnym senesie pełniło taką rolę jaką współcześnie pełni kanał Sueski – tylko że w transporcie lądowym.
Ale najbardziej interesujące w twierdzy z epoki żelaza jest centrum kultowe, stosunkowo niewielka świątynia. Jest to „szerokie” pomieszczenie kultowe z niszą, ze stelami i z dwoma ołtarzami kadzielnymi, wejście jest od wschodu, a na dziedzińcu przed budynkiem znajduje się ołtarz całopaleń.
Poszukując pewnych analogii i wzorców dla świątyni Salomona w Jerozolimie, naukowcy biorą pod uwagę między innymi, a może przede wszystkim świątynię w Arad. Pewne elementy są zbieżne z świątynią w Jerozolimie: wejście od wschodu, ołtarz całopaleń na dziedzińcu przed przybytkiem. Dyskutowana jest zależność i związek między świątynią z Jerozolimie a świątynią w Arad. Niektórzy uważają, że w Arad sprawowany był potępiany przez proroków kult „na wyżynach”. Świątynia została opuszczona pod koniec VIII wieku przed Chr., nie wykluczone że pod wplywem reformy Ezechiasza.
Niezwykle interesujące są liczne ostraki znalezione na terenie twierdzy. Są to fragmenty rozbitych naczyń ceramicznych z zapisanymi tekstami po hebrajsku i aramejsku.
Po niewoli babilońskiej Arad nie miało większego znaczenia, fortyfikacje był używane jeszcze w epoce rzymskiej, a ok. roku 200 po Chr. ostatecznie opuszczone.