Bł. Jan z Parmy, kapłan, minister generalny I Zakonu (1208 – 1289).
Jan Buralli urodził się w Parmie w 1208 r. Obdarzony szczególnymi zdolnościami intelektualnymi, za radą wujka kapłana, udał się na studia. Uzyskawszy doktorat z filozofii nauczał logiki w rodzinnej Parmie. Bardziej niż mądrość ludzka zafascynował go duch ewangeliczny reguły św. Franciszka. W 1233 r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych; wówczas ministrem generalnym był br. Eliasz. Po złożeniu profesji przełożeni wysłali go do Paryża celem kontynuowania studiów. W Paryżu przyjął święcenia kapłańskie i rozpoczyna intensywną działalność apostolską. Zdolności intelektualne, miła zewnętrzna prezencja, dźwięczny głos to wszystko pobudzało do słuchania go. Dobrze znał się na muzyce i piękne śpiewał. Sam papież słuchał jego kazań.
Nauczał teologii w Bolonii, Neapolu i w Paryżu, gdzie komentował Biblię i sentencje Piotra Lombarda. Na kapitule generalnej odbytej w Lionie w 1247 r. O. Jan został wybrany na ministra generalnego. Urząd ten piastował przez 10 lat. Posługa jego nie była łatwa, ponieważ w Zakonie ścierały się dwa nurty odnośnie ubóstwa. Nawiązywał kontakty z niemal wszystkimi wspólnotami braterskimi w Europie. Podróże odbywał pieszo. Widziano w nim więcej współbrata i sługę niż przełożonego. Dawał przykład wzniosłej pokory, wielkiej roztropności i powściągliwości. W 1240 r. w Anglii spotkał się z królem Henrykiem III, w tym samym roku spotkał się także z późniejszym św. Ludwikiem IX, królem Francji, który udawał się na wyprawę krzyżową. Papież Innocenty IV posłał go do Konstantynopola jako “anioła pokoju”, aby pertraktował z patriarchą Manuelem II odnośnie zjednoczenia Kościoła. W Konstantynopolu nic nie osiągnął.
W Zakonie ścierały się dwie tendencje: spirituałowie za powrotem do rygorystycznego ubóstwa i konwentualni opowiadający się za złagodzeniem.
Na kapitule generalnej 2 lutego 1257 r. o. Jan złożył dymisję z urzędu generała. Na jego miejsce wybrano późniejszego św. Bonawenturę. O. Jan udał się do pustelni w Greccio, gdzie oddał się modlitwie i kontemplacji. Jan XXI i Mikołaj III proponowali mu kapelusz kardynalski, lecz on pokornie odmówił. Papież wysłał go do Grecji celem nawiązania kontaktów z Kościołem Wschodnim, lecz podczas podróży zachorował i umarł 19 marca 1289 r. w Camerino, gdzie też został pochowany w kościele św. Franciszka. Papież Pius VI dnia 1 marca 1777 r. zatwierdził jego kult.
Boże, który dałeś swojemu Kościołowi w bł. Janie z Parmy kapłana o gorliwości apostolskiej i modlitwie, spraw, aby lud Twój zawsze ciesząc się dobrymi pasterzami obficie czerpał ze źródeł zbawienia. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.