Św. Józef Sebastian Pelczar (1842 – 1924), biskup III Zakonu, założyciel Zgromadzenia Służebnic Najśw. Serca Jezusowego.
Przyszedł na świat 17 stycznia 1842 r. w małym miasteczku Korczyna k. Krosna jako trzecie z czworga dzieci średniozamożnych rodziców Wojciecha i Marianny. Dwa dni po urodzeniu został ochrzczony i nadano mu imiona Józef – Sebastian. Rodzina Pelczarów była bogobojna, religijna i gospodarna. Wychowany w takiej atmosferze rodzinnego domu, Józef Sebastian od najmłodszych lat wykazywał się dużą pilnością w odmawianiu pacierza, gorliwością w spełnianiu posług ministranta. W nauce wyróżniał się pilnością i wysokim stopniem inteligencji.
Lata nauki szkolnej w Rzeszowie to czas, kiedy coraz lepiej zaczął pojmować prawdy wiary, a szczególnie prawdę o Eucharystii. Jego miłość względem Matki Bożej cechowała szczera prostota. Kochał i czcił Maryję, która prowadziła go do Jezusa i kapłaństwa. Po zdaniu matury w 1860 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu. W czasie studiów przeżył okres zrywu niepodległościowego Polaków. Ks. rektor dobrze potrafił nim pokierować.
Dnia 17 lipca 1864 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako neoprezbiter ks. Józef Sebastian krótko pracował jako wikariusz w Sambone, bo został wysłany na studia do Rzymu. Tam w krótkim czasie uzyskał dwa doktoraty: z teologii i z prawa kanonicznego. W kwietniu 1868 r. wraca do kraju i pełni obowiązki wikariusza w parafii Wojutycze, a potem w Sambone. Tam otrzymał nominację na prefekta w wyższym seminarium w Przemyślu. W tym czasie też wykłady z teologii pastoralnej i został spowiednikiem SS. Benedyktynek na Zasaniu; nie zaniedbywał pracy kaznodziejskiej i posługi w konfesjonale.
W 1877 r. ks. Józef Sebastian otrzymał nominację na zwyczajnego profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie z katedrą historii Kościoła i prawa kanonicznego. Przez rok pełnił urząd rektora tejże uczelni. Wtedy napisał kilka poważnych rozpraw naukowych i ascetycznych. Zasłynął jako wybitny kaznodzieja i rekolekcjonista. W 1894 r. założył Zgromadzenie Służebnic Najśw. Serca Jezusowego. Ponad 7 lat mieszkał u OO. Franciszkanów Konwentualnych, będąc profesorem UJ w Krakowie, i wtedy wstąpił w szeregi III Zakonu św. Franciszka; profesję tercjarską złożył przy grobie Biedaczyny w Asyżu.
Po 22 latach pracy dla środowiska UJ, ks. Józef powrócił do Przemyśla jako biskup nominat. 13 stycznia 1901 r. z woli papieża objął zarząd diecezją przemyską. Bogatym programem rządów diecezją obejmował sprawy duchowe i materialne. Całą swoją pobożność, twórczość i działalność duszpasterską oparł na Eucharystii. Msza św. była dla niego najdoskonalszym środkiem uświęcenia. W kazaniach i publikacjach ukazywał Eucharystię jako dar miłości Boga do człowieka. Z Eucharystii wyrastał kult Najśw. Serca Pana Jezusa. W całym jego życiu nabożeństwo do Eucharystii i do Serca Jezusowego stapiały się w jedno duchowe doświadczenie. Do tych doświadczeń dochodzi pobożność maryjna.
Na pierwszy plan w życiu biskupa Józefa Sebastiana wysuwała się zawsze gorliwość o chwałę Bożą. Po niej znajdowała się Ojczyzna.
Niezwykle czynne życie ks. biskupa Józefa Sebastiana Pelczara przerwała śmierć 28 marca 1924 r. “W chwilach ostatnich życia nie zajmuj się już ziemią, lecz Bogiem i duszą. Nie pragnij niczego innego, jak tylko miłosierdzia Bożego. Nie wymawiaj innych słów, prócz słodkich imion Jezusa i Maryi. Nie spuszczaj oczu z Ukrzyżowanego i Matki Bolesnej, aż serce bić przestanie, a sen śmierci sklei twoje powieki. Wtedy śmierć twoja będzie droga przed obliczem Pana.”
2 czerwca 1991 r. podczas Mszy św. przy kościele Najśw. Serca Pana Jezusa w Rzeszowie – Papież Jan Paweł II dokonał beatyfikacji ks. biskupa Józefa Sebastiana Pelczara.
Boże, miłości nieskończona, Ty powołałeś bł. Józefa Sebastiana, biskupa, do współpracy w dziele zbawienia ludzi, aby słowem, piórem i przykładem prowadził wiernych do Ciebie przez Najśw. Serce Jezusa, źródło życia i świętości, daj nam za jego wstawiennictwem, abyśmy nieustannie wzrastali w poznaniu i miłowaniu Ciebie. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.