Obraz autorstwa vecstock na Freepik
Niepokalane Poczęcie, należy do największych przywilejów jakich Bóg obdarzył Maryję ze względu na jej Boże Macierzyństwo i związany z tym udział w tajemnicy odkupienia świata i człowieka.
Nie można się w sposób bezpośredni powołać na odpowiednie miejsca w Piśmie świętym świadczące o tej prawdzie. Powodem orzeczenia tego dogmatu wiary był jednak niezwykły klimat maryjny, zakorzeniony w wierze poszczególnych członków wspólnoty Kościoła, który domagał się wprost uroczystego ogłoszenia Maryi jako niepokalanie poczętej.
Nauka o niepokalanym poczęciu wiąże się z Bożym macierzyństwem Maryi, jej dziewictwem oraz trwałą świętością i bezgrzesznością. Uzasadnia się w posłuszeństwie wiary Maryi w odpowiedzi na łaskę Boga w tajemnicy Jego zbawienia.
Łaska, którą obdarzył Bóg Maryję nie towarzyszyła jej od momentu zwiastowania – czyli od historycznego momentu poczęcia Syna Bożego. Związana była już z samym początkiem jej życia. Zachowywała bowiem Maryję od grzechu pierworodnego.
Prawda ta zrodziła szereg dyskusji i kontrowersji w szeregach uczonych, szczególnie epoki średniowiecza. Wykształciły się wówczas dwie szkoły teologiczne. Pierwsza, skupiła się wokół św. Tomasza z Akwinu uznawała jedynie niepokalane zrodzenie Najświętszej Maryi Panny. Uważając, że Maryja jak każdy człowiek potrzebowała odkupienia i zbawienia w krzyżu i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. Druga zaś szkoła skupiona wokół franciszkańskiego teologa Jana Dunsa Szkota uczyła, że Maryja została zachowana od grzechu pierworodnego właśnie przez łaskę odkupienia, które dokonało się w Jej Synu. Ona zaś ze względu na szczególne wybraństwo, jeszcze bardziej potrzebowała Pośrednika, aby ją uchronił przed grzechem pierworodnym od pierwszego momentu jej życia.
W miarę upływu czasu, Urząd Nauczycielski Kościoła coraz bardziej przychylał się do ogłoszenia Niepokalanego Poczęcia jako dogmatu wiary. Dyskutowano na poszczególnych Soborach i Synodach Kościoła. Poszczególni papieże formułowali dokumenty na ten temat. Jednakże uroczystego ogłoszenia dogmatu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny dokonał papież Pius IX w roku 1854. Kościół w sposób oficjalny ogłosił, że Bóg przez swoją łaskę zerwał wszelki związek Maryi z grzechem. Zachowanie jej od grzechu pierworodnego było konsekwencją wyboru Maryi na Matkę Odkupiciela. W ten sposób weszła w najściślejszy związek z Bogiem, jaki tylko dla człowieka jest możliwy. Dlatego też od pierwszych chwil życia została obdarzona pełnią świętości. Doświadczenie zaś łaski odkupienia dokonało się w sposób uprzedzający – zanim ono dokonało się w sposób historyczny w ziemskim posłannictwie Jezusa Chrystusa. Boga nie można bowiem ograniczyć żadnymi ramami czasowo-przestrzennymi. Jego wszechmoc, wyrażająca się w hojności rozdawnictwa łaski przekracza wszelką rzeczywistość której ograniczeniom poddawany jest człowiek.
Historia kształtowania się oficjalnego orzeczenia Kościoła o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, ukazuje nam ponadto jeszcze inną bardzo istotną prawdę. Otóż przed samym ogłoszeniem dogmatu, papież Pius IX zwrócił się do biskupów z zapytaniem o cześć z jaką duchowieństwo i wierni oddają tej Tajemnicy. Odpowiedzią było stwierdzenie o powszechności wiary ludu w Niepokalaną, domagające się wprost uroczystego zatwierdzenia przez Kościół. Wiara wspólnoty Kościoła więc wyprzedziła jego dogmatyczną definicję. W ten sposób Bóg w swojej Opatrzności ukazał jeszcze raz człowiekowi, że chcąc zgłębić prawdę o Nim i o Jego dziele, należy tak jak Maryja wybrać się w drogę, pielgrzymką wiary, nadziei i miłości.