Bł. Jolanta (1244 – 1298), wdowa, klaryska.
Przyszła na świat około 1244 r. jako córka króla węgierskiego Beli IV i Marii Laskaris. Była młodszą siostrą bł. Kingi. Jej ojciec należał do III Zakonu św. Franciszka. Rodzina ta wydała kilku świętych i błogosławionych.
Jako kilkuletnia dziewczynka przebywała na królewskim dworze w Krakowie u swej siostry Kingi. W 1256 r. poślubiła księcia kaliskiego Bolesława Pobożnego. Miała trzy córki, dwie wyszły za mąż, a trzecia wstąpiła do klarysek w Starym Sączu. Wraz z mężem założyła kilka pobożnych fundacji. Zbożne inicjatywy Jolanty i jej męża związane były z działalnością franciszkanów w Polsce. Swoją głęboką religijnością wywarła wpływ na swoje dzieci i na osierocone dzieci Przemysława I, swego szwagra.
W kwietniu 1279 r. zmarł jej mąż Bolesław Pobożny, książe kaliski. Po jego śmierci wstąpiła do klarysek w St. Sączu. Gdy w 1284 r. Przemysław II ukończył budowę klasztoru klarysek w Gnieźnie, osiadła tam.
Dobrze potrafiła zarządzać klasztorem i prowadzić siostry. Świeciła przykładem cnót, pokutą, kontemplacją i hojnością. Codziennie rozważała Mękę Pańską. Spieszyła z pomocą biednym, którym służyła życzliwie, radośnie i hojnie.
Zmarła 17 czerwca 1298 r. w Gnieźnie.
26 września 1827 r. Leon XII zatwierdził jej kult jako błogosławionej.
Wszechmogący, wieczny Boże, Ty w miłosierdziu swoim oderwałeś bł. Jolantę od zaszczytów i bogactw, a sprawiłeś, że wybrała pokorne naśladowanie Twojego Syna, przez jej zasługi i wstawiennictwo naucz nas tak używać dóbr ziemskich, abyśmy mogli dojść do radości życia wiecznego. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.